رباعی شمارهٔ ۲۳۷

سنایی » دیوان اشعار » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۲۳۷
ای بیماری، سرو تو را کرده کناغ
پس دست اجل نهاده بر جان تو داغ
خورشید و چراغ من بُدی و پس از این
ناییم به هم پیش چو خورشید و چراغ
سنایی سنایی