رباعی شمارهٔ ۳۰۰

سنایی » دیوان اشعار » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۳۰۰
قائم به خودی از آن شب و روز مقیم
بیمت ز سموم است و امیدت به نسیم
با ما نه ز آب و آتشت باشد بیم
چون سایه شدی تو را چه جیحون چه جحیم
سنایی سنایی