شعر شمارهٔ ۱

شانه‌به‌شانهٔ خورشید
طلوع می‌کنی و آسمان را غرق حیرت!
من قد می‌کشم سمت جاذبهٔ چشمت
تا نهایت رویش
ـ در اهتزاز مستی یک عشق ـ
لذت می‌برم از این اوج
تا لحظه‌ای که شکوفه دهم
...
و بعد
و بعد فرو می‌افتم
در مسیر یک چشمه
تا رویشی دیگر
شیوا فرازمند شیوا فرازمند