شمارهٔ ۱۴۱

ای کاش مرا ناطقه گویا می‌شد
یک لحظه دهان بسته‌ام وا می‌شد
تا این دل سودازدهٔ پرده‌نشین
بی‌پرده میان خلق رسوا می‌شد
فرخی یزدی فرخی یزدی