شمارهٔ ۲۶۴

در پای گلی شبی نهاده سر خویش
دادم به چمن آب ز چشم تر خویش
آن‌گاه چو مرغ  در قفس، با اندوه
کردم سر خویش را به زیر پر خویش
فرخی یزدی فرخی یزدی