شمارهٔ ۱

بگرستم زار پیش آن کام و هوا
گفتا مگری پند همی‌داد مرا
پنداشت مگر کآب نماند فردا
نتوان کردن تهی به ساغر دریا
فرخی سیستانی فرخی سیستانی