زان یار دلنوازم، شکریست با شکایت
گر نکتهدان عشقی، بشنو تو این حکایت
بیمزد بود و منَّت، هر خدمتی که کردم
یارب مباد کس را، مخدوم بیعنایت
رندان تشنهلب را، آبی نمیدهد کس
گویی ولیشناسان، رفتند از این ولایت
در زلف چون کمندش، ای دل مپیچ کآنجا
سرها بریده بینی، بیجرم و بیجنایت
چشمت به غمزه ما را، خون خورد و میپسندی
جانا روا نباشد، خونریز را حمایت
در این شب سیاهم، گم گشت راه مقصود
از گوشهای برون آی، ای کوکب هدایت
از هر طرف که رفتم، جز وحشتم نیفزود
زنهار از این بیابان، وین راه بینهایت
ای آفتاب خوبان، میجوشد اندرونم
یک ساعتم بگنجان، در سایهٔ عنایت
این راه را نهایت، صورت کجا توان بست؟
کِش صد هزار منزل، بیش است در بدایت
هرچند بردی آبم روی از درت نتابم
جور از حبیب خوشتر، کز مدّعی رعایت
عشقت رسد به فریاد، ار خود بهسان حافظ
قرآن ز بر بخوانی، در چارده روایت
