رباعی شمارهٔ ۱۷

حافظ » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۷
از چرخ به هر گونه همی‌دار امید
وز گردش روزگار می‌لرز چو بید
گفتی که «پس از سیاه رنگی نبوَد»
پس موی سیاه من چرا گشت سفید؟
حافظ حافظ