رباعی شمارهٔ ۴۹

عراقی » دیوان اشعار » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۴۹
چون سایهٔ دوست بر زمین می‌افتد
بر خاک رهم ز رشک کین می‌افتد
ای دیده، تو کام خویش، باری، بستان
روزیت که فرصتی چنین می‌افتد
عراقی عراقی