رباعی شمارهٔ ۱۵۰

خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۵۰
از آمدن و رفتن ما سودی کو
وز تار امید عمر ما پودی کو
چندین سروپای نازنینان جهان
می‌سوزد و خاک می‌شود دودی کو
خیام خیام