رباعی شمارهٔ ۱۷۵

خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۷۵
گر دست دهد ز مغز گندم نانی
وز مِی دو منی، ز گوسفندی رانی
با لاله‌رخی و گوشهٔ بستانی
عیشی بود آن نه حد هر سلطانی
خیام خیام