غزل شمارهٔ ۱۶۱۸

علم عشق برآمد برهانم ز زحیرم

به لب چشمه حیوان بکشم پای بمیرم

به که مانم به که مانم که سطرلاب جهانم

چو قضا حکم روانم نه امیرم نه وزیرم

بروی ای عالم هستی همه را پای ببستی

تو اگر جان منستی نپذیرم نپذیرم

مولانا

دیدگاه‌ها

برای ثبت دیدگاه وارد شوید.

هنوز دیدگاهی ثبت نشده است. اولین نفر باشید!