رباعی شمارۀ 32

بوی خوش اسکناس‌های عیدست
مجنون شده‌ام موی سیاه‌اش بیدست
او شعر سپید روزگار تاریک
ای ماه! نتاب! او خودش خورشیدست
داوود ملک‌زاده داوود ملک‌زاده