شمارهٔ ۲۶ - برف و بوستان

به ماه دی، گلستان گفت با برف
که ما را چند حیران می‌گذاری؟
بسی باریده‌ای بر گلشن و راغ
چه خواهد بود گر زین پس نباری؟
بسی گلبن، کفن پوشید از تو
بسی کردی به خوبان سوگواری
شکستی هر چه را، دیگر نپیوست
زدی هر زخم، گشت آن زخم کاری
هزاران غنچهٔ نشکفته بردی
نوید برگ سبزی هم نیاری
چو گستردی بساط دشمنی را
هزاران دوست را کردی فراری
بگفت ای دوست، مهر از کینه بشناس
ز ما ناید به جز تیمارخواری
هزاران راز بود اندر دل خاک
چه کردستیم ما جز رازداری
به هر بی‌توشه ساز و برگ دادم
نکردم هیچ‌گه ناسازگاری
بهار از دکهٔ من حله گیرد
شکوفه باشد از من یادگاری
من آموزم درختان کهن را
گهی سرسبزی و گه میوه‌داری
مرا هر سال، گردون می‌فرستد
به گلزار از پی آموزگاری
چمن یک‌سر نگارستان شد از من
چرا نقش بد از من می‌نگاری
به گل گفتم رموز دل‌فریبی
به بلبل، داستان دوستاری
ز من، گل‌های نوروزی شب و روز
فرا گیرند درس کام‌کاری
چو من گنجور باغ و بوستانم
در این گنجینه داری هر چه داری
مرا با خود ودیعت‌هاست پنهان
ز دوران بدین بی‌اعتباری
هزاران گنج را گشتم نگهبان
بدین بی‌پایی و ناپایداری
دل و دامن نیالودم به پستی
بری بودم ز ننگ بدشعاری
سپیدم زان سبب کردند در بر
که باشد جامهٔ پرهیزکاری
قضا بس کار بشمرد و به من داد
هزاران کار کردم گر شماری
برای خواب سرو و لاله و گل
چه شب‌ها کرده‌ام شب‌زنده‌داری
به خیری گفتم اندر وقت سرما
که میل خواب داری؟ گفت آری
به بلبل گفتم اندر لانه بنشین
که ایمن باشی از باز شکاری
چو نسرین اوفتاد از پای، گفتم
که باید صبر کرد و بردباری
شکستم لاله را ساغر، که دیگر
ننوشد مِی به وقت هوشیاری
فشردم نرگس مخمور را گوش
که تا بیرون کند از سر خماری
چو سوسن خسته شد گفتم چه خواهی
بگفت ار راست باید گفت، یاری
ز برف آماده گشت آب گوارا
گوارایی رسد زین ناگواری
بهار از سردی من یافت گرمی
منش دادم کلاه شهریاری
نه گندم داشت برزیگر، نه خرمن
نمی‌کردیم گر ما پرده‌داری
اگر یک‌سال گردد خشک‌سالی
زبونی باشد و بدروزگاری
از این پس، باغبان آید به گلشن
مرا بگذشت وقت آبیاری
روان آید به جسم، این مردگان را
ز باران و ز باد نوبهاری
درختان، برگ و گل آرند یک‌سر
به دل بر فربهی گردد نزاری
به چهر سرخ گل، روشن کنی چشم
نه بیهوده‌ست این چشم‌انتظاری
نثارم گل، ره‌آوردم بهار است
ره‌آورد مرا هرگز نیاری
عروس هستی از من یافت زیور
تو اکنون از منش کن خواستگاری
خبر ده بر خداوندان نعمت
که ما کردیم این خدمت‌گزاری
پروین اعتصامی پروین اعتصامی