توبه ام توبه نشد هرچه ڪه همت ڪردم من به ستاری تو سخت جسارت ڪردم هرچه تو دوست شدی با من آلوده ولی بی حیاتر شده با نفس رفاقت ڪردم رمضان است و دل از خواب نڪندم افسوس مثل هرسال من ازلطف تو غفلت ڪردم من از این فلسفه روزه از این فیض عظیم به همین تشنگی ساده قناعت ڪردم روزه هم چشم مرا باز نڪرده,نڪند عادتم بود اگر هرچه عبادت ڪردم خواستم از عطش روزه بگویم اما از لب تشنه اش احساس خجالت ڪردم روزه ام روضه شد و روضه مرا میشکدم یاد آن تشنه لب کرببلا می کشدم. حسن کردی