عاشقان یک به یک از بام بلند افتادند باده ی عشق عمل کردو سر خود دادند بفلک سر زده از دولت می قامت ها نه مگر عاشق و معشوق ز یک بنیادند بجز از گوشه ی میخانه نجویم هرگز ساقیا داد بده، مدّعیان بیدادند دل که از عشق خراب و نشود آبادان آتش باده و ویرانی و دل همزادند این چه نور است که با تابش آن آدمیان مثل مومند اگر قبلِ طلوع فولادند؟ عاشق و عاقل و دیوانه اگر میبینی همه شاگرد در بتکده ی استادند.