بیست‌وپنجم اردیبهشت، روز بزرگداشت حکیم ابوالقاسم فردوسی، پاسداشت مردی است که با عشق به ایران و زبان فارسی، میراثی جاودان برای فرهنگ و هویت این سرزمین به یادگار گذاشت. فردوسی با سرودن شاهنامه، نه‌تنها تاریخ و اسطوره‌های ایران را زنده نگه داشت، بلکه به زبان فارسی حیاتی دوباره بخشید و آن را از گزند فراموشی حفظ کرد. فردوسی خود می‌گوید: «بسی رنج بردم در این سال سی عجم زنده کردم بدین پارسی» «پی افکندم از نظم کاخی بلند که از باد و باران نیابد گزند» شاهنامه، تنها یک کتاب حماسی نیست؛ آیینه‌ای است از خرد، دادگری، آزادگی و انسانیت. فردوسی به ما آموخت که: «توانا بود هر که دانا بود ز دانش دل پیر برنا بود» در روز بزرگداشت این شاعر بزرگ، به احترام تلاش سترگ او سر فرود می‌آوریم و یادش را گرامی می‌داریم؛ مردی که نام ایران و زبان فارسی را در بلندای تاریخ جاودانه ساخت. روز فردوسی بر همراهان گرامی بیتاس و دوستداران فرهنگ، ادب و زبان فارسی خجسته باد.