شب پدید آورده ای از قلب نور می کنی روشن به لطفت چشم کور خلق کردی آدمی را با امید نا امیدی از تو باشد مثل گور خالق پیچیدگی در عالمی زشتی و زیبائی و غم یا که شور عبرت از عالم به بینا داده ای دردمندان را تو فرمودی صبور شعله را تو چشم جادو داده ای چون نخواهی او ندارد هیچ زور بر همه عالم تو تنها خالقی خالق هر درد و رنجی و سرور عاشق هر گوشه ی دنیای تو عاشق مخلوق خود از زشت و حور کرده ای سهم مرا دیوانگی تو توانائی بفرمائی فکور راه تاریک مرا روشن نما جان تاریک مرا کن غرق نور . احمد یزدانی