تولّد بهانه شد ای خالقم که از عشق خود گفته با تو سخن تو دادی مرا شادی و دلخوشی تو دادی مرا راحت روح و تن کنون گر توجّه شود ، گشته ما یکی ، گرچه با چشم سر چون دو تن ندیدم چو او پاک سیرت کسی رفیقی به هنگام شور و محن خداوند عشق آفرین داده ای به من همسری بینظیر و خفن بگویم به صدها زبان شکر تو ‌کنم کوچکی خدمتت ذوالمنن به عهد درستش گواهی دهم که باشد فرشته صفت ، موتمن در این مدّت همدمی های ما تشکّراز او کرده با صد سخن ولی حقّ مطلب نکردم ادا خدایا تشکّر کنم از تو من خدایا سپردم به تو عشق خود حسودان فنا کن از او ، مرد و زن ببر نسل ما را به عرش برین بکن بر بنی نوعشان ممتحن. احمد یزدانی