سری که بر سرِ گردون به فخر می‌سودم
به راستان که نهادم، بر آستانِ فِراق
«حافظ»

ای دل شباب رفت و نچیدی گلی ز عیش
پیرانه‌سر مکن هنری ننگ و نام را
«حافظ»

این که می‌گویند آن خوشتر ز حسن
یار ما این دارد و آن نیز هم
«حافظ»

ساقی بیا که از مددِ بختِ کارساز
کامی که خواستم ز خدا شد مُیَسَّرَم
«حافظ»

گر خَمر بهشت است بریزید که بی‌دوست
هر شربت عذبم که دهی، عین عذاب است
«حافظ»

ز دوستان تو آموخت در طریقت مهر
سپیده دم که صبا چاک زد شعار سیاه
«حافظ»

گر رَوی پاک و مجرد چو مسیحا به فلک
از چراغِ تو به خورشید رسد صد پرتو
«حافظ»