آن که جز کعبه مُقامش نبد از یاد لبت
بر در میکده دیدم که مقیم افتاده‌ست
«حافظ»

من نمی‌یابم مجال ای دوستان
گرچه دارد او جمالی بس جمیل
«حافظ»

انفاس عیسی از لب لعلت لطیفه‌ای
آب خضر ز نوش لبانت کنایتی
«حافظ»

لعلی از کان مُروّت برنیامد سال‌هاست
تابش خورشید و سعی باد و باران را چه شد؟
«حافظ»

دی عزیزی گفت حافظ می‌خورد پنهان شراب
ای عزیزِ من! نه عیب آن بِه که پنهانی بود؟
«حافظ»

گفت «مگر ز لعل من بوسه نداری آرزو؟»
مُردم از این هوس ولی قدرت و اختیار کو؟
«حافظ»

گو نام ما ز یاد به عمدا چه می‌بری؟
خود آید آن که یاد نیاری ز نام ما
«حافظ»