بسته‌ام در خَمِ گیسویِ تو امّیدِ دراز
آن مبادا که کُنَد دستِ طلب کوتاهم
«حافظ»

چون صبا ز خار و گل ترک آشنایی کن
تا بهر چه روی آری روی آشنا بینی
«رهی معیری»

زُهدِ گران که شاهد و ساقی نمی‌خرند
در حلقهٔ چمن به نسیمِ بهار بخش
«حافظ»

گفتم: که بعد از آن همه دل‌ها که سوختی
کس می‌خورد فریب تو؟ گفتا: هنوز هم
«رهی معیری»

زاهد غرور داشت، سلامت نبرد راه
رند از ره نیاز به دارالسلام رفت
«حافظ»

چشم مخمور تو دارد ز دلم قصد جگر
تُرک مست است مگر میل کبابی دارد
«حافظ»

شب این سر گیسوی ندارد که تو داری
آغوش گل این بوی ندارد که تو داری
«رهی معیری»