صبا به لطف بگو آن غزال رعنا را
که سر به کوه و بیابان تو داده‌ای ما را
«حافظ»

رقم مغلطه بر دفتر دانش نزنیم
سر حق بر ورق شعبده ملحق نکنیم
«حافظ»

مست بگذشتی و از حافظت اندیشه نبود
آه اگر دامنِ حُسنِ تو بگیرد آهم
«حافظ»

سواد زلف سیاه تو جاعِلُ الظُّلُمات
بیاض روی چو ماه تو، فالِقُ الأصباح
«حافظ»

پیش از اینت، بیش از این اندیشهٔ عشّاق بود
مهرورزی تو با ما شهرهٔ آفاق بود
«حافظ»

دوستان در پرده می‌گویم سخن
گفته خواهد شد به دَستان نیز هم
«حافظ»

بسی نماند که روز فراق یار سر آید
رَأَیْتُ مِن هَضَباتِ الْحِمیٰ قِبابَ خِیامِ
«حافظ»