سلطان ازل گنج غم عشق به ما داد
تا روی در این منزل ویرانه نهادیم
«حافظ»

پیش از اینت، بیش از این اندیشهٔ عشّاق بود
مهرورزی تو با ما شهرهٔ آفاق بود
«حافظ»

گل بخندید که از راست نرنجیم ولی
هیچ عاشق سخن سخت به معشوق نگفت
«حافظ»

ز مرغ صبح ندانم که سوسن آزاد
چه گوش کرد؟ که با دَه زبان خموش آمد
«حافظ»

حافظ عروسِ طَبعِ مرا جلوه آرزوست
آیینه‌ای ندارم از آن آه می‌کشم
«حافظ»

رفیقان چنان عهد صحبت شکستند
که گویی نبوده‌ست خود آشنایی
«حافظ»

آرام و خواب خلق جهان را سبب تویی
زان شد کنار دیده و دل تکیه‌گاه تو
«حافظ»