بوی یک‌رنگی از این نقش نمی‌آید خیز
دلق آلودهٔ صوفی به می ناب بشوی
«حافظ»

حافظ قلمِ شاه جهان مُقسِمِ رزق است
از بهرِ معیشت مَکُن اندیشهٔ باطل
«حافظ»

ساقی و مطرب و مِی جمله مهیّاست ولی
عیش بی‌یار مهیّا نشود یار کجاست؟
«حافظ»

ای دل بیا که ما به پناه خدا رویم
زآن‌چه آستین کوته و دست دراز کرد
«حافظ»

اشکم احرام طواف حرمت می‌بندد
گرچه از خون دل ریش دمی طاهر نیست
«حافظ»

پارسایی و سلامت هَوَسم بود، ولی
شیوه‌ای می‌کند آن نرگسِ فَتّان که مپرس
«حافظ»

ز خانقاه به میخانه می‌رود حافظ
مگر ز مستی زهد ریا به هوش آمد
«حافظ»