غم دل چند توان خورد؟ که ایام نماند
گو نه دل باش و نه ایام چه خواهد بودن؟
«حافظ»

به مصربان صبوحی دهیم جامهٔ چاک
بدین نوید که باد سحرگهی آورد
«حافظ»

هنر بی‌عیبِ حِرمان نیست لیکن
ز من محروم‌تر کِی سائلی بود؟
«حافظ»

بساز ای مطرب خوشخوان خوشگو
به شعر فارسی، صوت عراقی
«حافظ»

دو نصیحت کنمت بشنو و صد گنج ببر
«از در عیش درآ و به ره عیب مپوی»
«حافظ»

روز نخست چون دم رندی زدیم و عشق
شرط آن بود که جز ره آن شیوه نسپریم
«حافظ»

از صبا پرس که ما را همه شب تا دمِ صبح
بویِ زلفِ تو همان مونسِ جان است که بود
«حافظ»