ساروان! بار من افتاد، خدا را مددی
که امید کرَمم همره این محمل کرد
«حافظ»

هر سر موی مرا با تو هزاران کار است
ما کجاییم و ملامت‌گر بی‌کار کجاست؟
«حافظ»

بیا ای شیخ و از خُم‌خانهٔ ما
شرابی خور که در کوثر نباشد
«حافظ»

گر بهارِ عمر باشد باز بر تختِ چمن
چتر گل در سر کَشی، ای مرغِ خوشخوان غم مخور
«حافظ»

یا رب کجاست محرمِ رازی که یک زمان
دل شرحِ آن دهد که چه گفت و چه‌ها شنید
«حافظ»

هنگام وداع تو ز بس گریه که کردم
دور از رخ تو، چشم‌مرا نور نمانده‌ست
«حافظ»

گرچه بدنامی‌ست نزد عاقلان
ما نمی‌خواهیم ننگ و نام را
«حافظ»