صبا بر آن سر زلف ار دل مرا بینی
ز روی لطف بگویش که جا نگه دارد
«حافظ»

روزه یک‌سو شد و عید آمد و دل‌ها برخاست
مِی ز خُمخانه به‌جوش آمد و می‌باید خواست
«حافظ»

دور شو از برم ای واعظ و بیهوده مگوی
من نه آنم که دگر گوش به تزویر کنم
«حافظ»

بیا ای شیخ و از خُم‌خانهٔ ما
شرابی خور که در کوثر نباشد
«حافظ»

من از جان بندهٔ سلطان‌اویسم
اگر چه یادش از چاکر نباشد
«حافظ»

شد لشکر غم بی‌عدد، از بخت می‌خواهم مدد
تا فخر دین عبدالصَّمد، باشد که غم‌خواری کند
«حافظ»