جایی که برق عصیان بر آدم صفی زد
ما را چگونه زیبد دعویِ بی‌گناهی؟
«حافظ»

ز ساقیِ کمان‌ابرو شنیدم
که ای تیر ملامت را نشانه
«حافظ»

زلفِ چون عَنبَرِ خامَش که ببوید؟ هیهات
ای دلِ خام‌طمع، این سخن از یاد بِبَر
«حافظ»

رقیبان غافل و ما را از آن چشم و جبین هر دم
هزاران گونه پیغام است و حاجب در میان، ابرو
«حافظ»

دریغ قافله عمر کآن چنان رفتند
که گَردشان به هوای دیار ما نرسد
«حافظ»

طبلهٔ عطر گل و زلف عبیرافشانش
فیض یک شمِّه ز بوی خوش عطار من است
«حافظ»

بدین شکرانه می‌بوسم لبِ جام
که کرد آگه ز رازِ روزگارم
«حافظ»