حافظ ار سیم و زرت نیست چه شد؟ شاکر باش
چه به از دولتِ لطفِ سخن و طَبع سلیم
«حافظ»

به آب دیده بشوییم خرقه‌ها از مِی
که موسم وَرَع و روزگار پرهیز است
«حافظ»

امید هست که زودت به بخت نیک ببینم
تو شاد گشته به فرماندهی و من به غلامی
«حافظ»

اگر غم لشکر انگیزد که خون عاشقان ریزد
من و ساقی به هم تازیم و بنیادش براندازیم
«حافظ»

عابدانِ آفتاب از دلبرِ ما غافل‌اند
ای ملامت‌گو خدا را رو مبین آن رو ببین
«حافظ»

غلام همّت دُردی‌کشان یک‌رنگم
نه آن گروه که ازرق‌لباس و دل‌سیه‌اند
«حافظ»

ای هدهد صبا به سبا می‌فرستمت
بنگر که از کجا به کجا می‌فرستمت
«حافظ»