چراغ روی تو را شمع گشت پروانه
مرا ز حال تو با حال خویش پروا، نه
«حافظ»

گفتم که بویِ زلفت گمراهِ عالَمَم کرد
گفتا اگر بدانی هم اوت رهبر آید
«حافظ»

دیدم به خواب دوش که ماهی برآمدی
کز عکس روی او شب هجران سر آمدی
«حافظ»

ساقی چو یارِ مَه رخ و از اهلِ راز بود
حافظ بخورد باده و شیخ و فقیه هم
«حافظ»

صبحدم از عرش می‌آمد خروشی، عقل گفت
قدسیان گویی که شعر حافظ از بر می‌کنند
«حافظ»

به نیم‌جو نخرم طاق خانقاه و رباط
مرا که مِصطبه ایوان و پای خُم طَنَبی‌ست
«حافظ»

خواهی که برنخیزدت از دیده، رود خون
دل در وفای صحبتِ رود کسان مبند
«حافظ»