رَوَندگانِ طریقت رَهِ بلا سِپَرَند
رفیقِ عشق چه غم دارد از نَشیب و فراز
«حافظ»

در مصطبهٔ عشق تنعم نتوان کرد
چون بالش زر نیست، بسازیم به خشتی
«حافظ»

صبا تو نکهت آن زلف مشک بو داری
به یادگار بمانی که بوی او داری
«حافظ»

چه بودی ار دل آن ماه مهربان بودی؟
که حال ما نه چنین بودی ار چنان بودی
«حافظ»

زان می عشق، کز او پخته شود هر خامی
گر چه ماه رمضان است بیاور جامی
«حافظ»

دلا ز نور هدایت گر آگهی یابی
چو شمع، خنده‌زنان ترک سر توانی کرد
«حافظ»

خسروا گوی فلک در خم چوگان تو باد
ساحت کون و مکان عرصهٔ میدان تو باد
«حافظ»