تو همچو صبحی و من شمعِ خلوتِ سَحَرم
تبسمی کن و جان بین که چون همی‌سِپرَم
«حافظ»

کفرِ زلفش رَهِ دین می‌زد و آن سنگین‌ دل
در پِی‌اش مشعلی از چهره برافروخته بود
«حافظ»

دلقِ حافظ به چه ارزد؟ به مِی‌اش رنگین کن
وان گَه‌اش مست و خراب از سَرِ بازار بیار
«حافظ»

آسایش دو گیتی تفسیر این دو حرف است
با دوستان مروّت، با دشمنان مدارا
«حافظ»

دوست گو یار شو و هر دو جهان دشمن باش
بخت گو پشت مَکُن، رویِ زمین لشکر گیر
«حافظ»

چه رَه بود این که زد در پرده مطرب؟
که می‌رقصند با هم مست و هشیار
«حافظ»

مجال من همین باشد که پنهان عشق او ورزم
کنار و بوس و آغوشش چه گویم چون نخواهد شد
«حافظ»