ساقی، مگر وظیفهٔ حافظ، زیاده داد
کآشفته گَشت، طُرّهٔ دَستارِ مولوی
«حافظ»

ز جیب خرقهٔ حافظ چه طرف بتوان بست
که ما صمد طلبیدیم و او صنم دارد
«حافظ»

حافظ طمع مبر ز عنایت که عاقبت
آتش زند به خرمن غم دود آه تو
«حافظ»

ای خونبهای نافه چین خاک راه تو
خورشید سایه‌پرور طرف کلاه تو
«حافظ»

چو گفتمش که دلم را نگاه دار چه گفت؟
ز دست بنده چه خیزد؟ خدا نگه دارد
«حافظ»

ساقی سیم‌ساق من، گر همه دُرد می‌دهد
کیست که تن چو جام مِی، جمله دهن نمی‌کند؟
«حافظ»

حافظ غمِ دل با که بگویم؟ که در این دور
جز جام نشاید که بُوَد محرمِ رازم
«حافظ»