داور داراشکوه‌ ای آن که تاج آفتاب
از سر تعظیم بر خاک جناب انداختی
«حافظ»

خود را بکش ای بلبل از این رشک که گُل را
با بادِ صبا وقتِ سحر جلوه‌گری بود
«حافظ»

چشمت به غمزه ما را، خون خورد و می‌پسندی
جانا روا نباشد، خون‌ریز را حمایت
«حافظ»

جوانا سر متاب از پند پیران
که رأی پیر از بخت جوان به
«حافظ»

فردا اگر نه روضه رضوان به ما دهند
غلمان ز روضه حور ز جنت به درکشیم
«حافظ»

در عهدِ پادشاهِ خطابخشِ جُرم پوش
حافظ قَرابه کَش شد و مفتی پیاله نوش
«حافظ»

بلبلی خون دلی خورد و گلی حاصل کرد
باد غیرت به صدش خار، پریشان‌دل کرد
«حافظ»