ز آدمی تا به جمله جانوران
وز سپهر بلند و کوه گران
«نظامی»

ما ترک سر بگفتیم، تا دردسر نباشد
غیر از خیال جانان، در جان و سر نباشد
«سعدی»

ندانم کدامین سخن گویمت
که والاتری زانچه من گویمت
«سعدی»

بکن خرقه نام و ناموس و زرق
که عاجز بود مرد با جامه غرق
«سعدی»

چون درآمد رخت به جلوه‌گری
عقل دیوانه شد که دید پری
«نظامی»

نه فلک راست مسلم نه ملک را حاصل
آنچه در سر سویدای بنی‌آدم از اوست
«سعدی»

مدامش به خون دست و خنجر خضاب
بر آتش دل خصم از او چون کباب
«سعدی»