سر به آزادگی از خَلق برآرم چون سَرو
گر دهد دست که دامن ز جهان دَرچینم
«حافظ»

تا بو که یابم آگهی از سایهٔ سَروِ سَهی
گلبانگِ عشق از هر طرف، بر خوش خرامی می‌زنم
«حافظ»

شهر یاران بود و خاک مهر‌بانان این دیار
مهربانی کی سر آمد؟ شهریار‌ان را چه شد؟
«حافظ»

گریهٔ شام و سحر، شُکر که ضایع نگشت
قطرهٔ باران ما، گوهر یک‌دانه شد
«حافظ»