ساقی بیار باده که رمزی بگویمت
از سرّ‌ِ اخترانِ کهن‌سیر و ماهِ نو
«حافظ»

از دیده خونِ دل همه بر رویِ ما رَوَد
بر رویِ ما ز دیده چه گویم چه‌ها رَوَد
«حافظ»

تا مرا عشق تو تعلیم سخن گفتن کرد
خلق را ورد زبان، مدحت و تحسین من است
«حافظ»

تنور لاله چنان برفروخت باد بهار
که غنچه غرق عرق گشت و گل به جوش آمد
«حافظ»

ز مرغ صبح ندانم که سوسن آزاد
چه گوش کرد؟ که با دَه زبان خموش آمد
«حافظ»

اگر از پرده برون شد دل من عیب مکن
شکر ایزد که نه در پردهٔ پندار بماند
«حافظ»

صنعت مکن که هر که محبت نه راست باخت
عشقش به روی دل درِ معنی فراز کرد
«حافظ»