امام خواجه، که بودش سر نماز دراز
به خون دختر رَز خرقه را قصارت کرد
«حافظ»

آن پیک نامور که رسید از دیار دوست
آورد حرز جان ز خط مُشکبار دوست
«حافظ»

شبِ شراب خرابم کُنَد به بیداری
وگر به روز شکایت کنم به خواب رود
«حافظ»

کای دل تو شاد باش که آن یارِ تندخو
بسیار تند روی نشیند ز بختِ خویش
«حافظ»

من و مقام رضا بعد از این و شُکر رقیب
که دل به درد تو خو کرد و ترک درمان گفت
«حافظ»

بر من جفا ز بخت من آمد وگرنه یار
حاشا که رسم لطف و طریق کرَم نداشت
«حافظ»

دانست که خواهد شدنم مرغ دل از دست
وز آن خط چون سلسله دامی نفرستاد
«حافظ»