شایـد برای ثانیه‌هایم غزل شود، آن قصّه‌ای که نقطهٔ پـایـان «منم» در آن
تقصیـر توست آن‌چه نوشتـم نـشد غزل، بردار بـیت‌بـیتِ مرا تو از این مکان
«شیوا فرازمند»

مرا شبیه خودم در میان آتش و دود
شبیه چشم و دلم غرق صد شراره بکش
«شیوا فرازمند»

از دی که گذشت هیچ ازو یاد مکن
فردا که نیامده‌ست فریاد مکن
«خیام»

تو شاه‌بیتِ غزل‌های زندگی هستی
و عشق، شوقِ حضور تو را به شعر، سرود!
«شیوا فرازمند»

که گر برون نهم از آستان خواجه، قدم
بگیردم سوی زندان برد به رسوایی
«حافظ»

گر به سرمنزل سلمی رَسی ای بادِ صبا
چشم دارم که سلامی برسانی ز مَنَش
«حافظ»

تو به هر حالی که باشی می‌طلب
آب می‌جو دایما ای خشک‌لب
«مولانا»