به نیمْ شب اَگَرَت آفتاب می‌باید
ز رویِ دخترِ گُلْچِهرِ رَز نقاب انداز
«حافظ»

حافظ، وظیفهٔ تو دعا گفتن است و بس
در بَندِ آن مباش که نشنید یا شنید
«حافظ»

گناهِ چشمِ سیاهِ تو بود و گردنِ دلخواه
که من چو آهویِ وحشی ز آدمی بِرَمیدم
«حافظ»

بدین شعر ترِ شیرین‌، ز شاهنشه عجب دارم
که سر تا پای حافظ را، چرا در زر نمی‌گیرد
«حافظ»

مسیحای مجرد را برازد
که با خورشید سازد هم‌وُثاقی
«حافظ»

به گیسویِ تو خوردم دوش سوگند
که من از پایِ تو سر بر نگیرم
«حافظ»