غمناک نباید بود از طعن حسود ای دل
شاید که چو وابینی خیر تو در این باشد
«حافظ»

از صبا پرس که ما را همه شب تا دمِ صبح
بویِ زلفِ تو همان مونسِ جان است که بود
«حافظ»

مشکین از آن نشد دمِ خلقت که چون صبا
بر خاک کوی دوست گذاری نمی‌کنی
«حافظ»

اگر به زلف دراز تو دست ما نرسد
گناه بخت پریشان و دست کوته ماست
«حافظ»

بوَد آیا که در میکده‌ها بگشایند؟
گره از کار فروبستهٔ ما بگشایند؟
«حافظ»

طمع به قند وصال تو حد ما نبود
حوالتم به لب لعل همچو شکر کن
«حافظ»

ساروان رخت به دروازه مبر، کان سر کو
شاه‌راهی‌ست که منزلگه دلدار من است
«حافظ»