به خرمن دو جهان سر فرونمی‌آرند
دماغ و کبر گدایان و خوشه‌چینان بین
«حافظ»

أَ حادیاً بجمالِ الحبیبِ قِفْ وَ انْزِل
که نیست صبرِ جمیلم ز اشتیاقِ جَمال
«حافظ»

به سامانم نمی‌پرسی، نمی‌دانم چه سر داری
به درمانم نمی‌کوشی، نمی‌دانی مگر دردم؟
«حافظ»

همایی چون تو عالی‌قدر، حرص استخوان تا کی؟
دریغ آن سایهٔ همّت، که بر نااهل افکندی
«حافظ»

نه هر که طرف کله، کج نهاد و تند نشست
کلاه‌داری و آیین سروری داند
«حافظ»

هرگز که دیده باشد جسمی ز جانِ مُرکب؟
بر دامنش مبادا زین خاکیان غباری
«حافظ»

سرم برفت و زمانی به سر نرفت این کار
دلم گرفت و نبودت غم گرفتاری
«حافظ»