آن لعل دلکشش بین، وآن خندهٔ دل‌آشوب
وآن رفتن خوشش بین، وآن گام آرمیده
«حافظ»

تو پنداری که بدگو رفت و جان برد؟
حسابش با کرام‌الکاتبین است
«حافظ»

چَشمت، به غَمزه، خانهٔ مردم، خراب کرد
مَخموریـَت مَباد، که خوش مَست می‌رَوی
«حافظ»

توبه کردم که نبوسم لبِ ساقی و کنون
می‌گَزَم لب که چرا گوش به نادان کردم
«حافظ»

سخا نماند، سخن طی کنم، شراب کجاست؟
بده به شادی روح و روان حاتم طی
«حافظ»

حافظ از دست مده دولت این کشتی نوح
ورنه طوفان حوادث بِبَرد بنیادت
«حافظ»

خرقهٔ زهد مرا، آب خرابات ببرد
خانهٔ عقل مرا، آتش میخانه بسوخت
«حافظ»