نشاط و عیش و جوانی چو گُل غنیمت دان
که حافظا نَبُوَد بر رسول غیر بَلاغ
«حافظ»

من همان روز ز فرهاد طمع ببریدم
که عنان دل شیدا به لب شیرین داد
«حافظ»

دل برگرفته بودم از ایّام گُل، ولی
کاری بِکَرد همّت پاکانِ روزه دار
«حافظ»

گردون چو کرد نظمِ ثُرَیّا به نامِ شاه
من نظمِ دُر چرا نکنم؟ از کِه کمترم؟
«حافظ»

هر مرغِ فکر کز سرِ شاخِ سخن بِجَست
بازش ز طُرِّهٔ تو به مِضراب می‌زدم
«حافظ»

سویدای دل من تا قیامت
مباد از شوق و سودای تو خالی
«حافظ»

ای دردِ توام درمان در بستر ناکامی
وِی یادِ توام مونس در گوشهٔ تنهایی
«حافظ»