ز غمزه بر دلِ ریشم چه تیرها که گشادی
ز غصه بر سرِ کویت چه بارها که کشیدم
«حافظ»

چو مهمانِ خراباتی به عزت باش با رندان
که درد سر کشی جانا، گرت مستی خمار آرد
«حافظ»

دلا، رَفیقِ سفر بختِ نیکخواهت بس
نسیمِ روضهٔ شیراز، پیکِ راهت بس
«حافظ»

نه هر درخت تحمّل کند جفای خزان
غلام همت سروم که این قدم دارد
«حافظ»

ساقیا مِی ده که رندی‌هایِ حافظ فهم کرد
آصِفِ صاحب‌قرانِ جرم‌بخشِ عیب‌پوش
«حافظ»

بسوخت حافظ و آن یارِ دلنواز نگفت
که مَرهمی بفرستم که خاطرش خَستم
«حافظ»

الا ای ساروان منزل دوست
إِلی رُکبانِکُم طالَ اشْتیاقی
«حافظ»