غبار راه طلب کیمیای بهروزیست
غلام دولت آن خاک عنبرین بویم
«حافظ»

دل داده‌ام به یاری، شوخی‌، کَشی، نگاری
مَرضیّةُ السَجایا مَحمودَةُ الخَصائل
«حافظ»

با محتسبم عیب مگویید که او نیز
پیوسته چو ما در طلب عیش مدام است
«حافظ»

چون تو را در گذر ای یار نمی‌یارم دید
با که گویم که بگوید سخنی با یارم؟
«حافظ»

تشبیه دهانت نتوان کرد به غنچه
هرگز نبود غنچه بدین تنگ دهانی
«حافظ»

گر چه گَردآلودِ فقرم، شرم باد از همتم
گر به آبِ چشمهٔ خورشید دامن تَر کنم
«حافظ»

سلطان غم هر آن چه تواند بگو بکن
من بُرده‌ام به باده‌فروشان پناه از او
«حافظ»