بشارت بر به کوی مِی‌فروشان
که حافظ توبه از زهد ریا کرد
«حافظ»

من غلام نظر آصف عهدم کو را
صورت خواجگی و سیرت درویشان است
«حافظ»

زاهد خام که انکار مِی و جام کند
پخته گردد چو نظر بر مِی خام اندازد
«حافظ»

عاشق و رندم و میخواره، به آواز بلند
وین همه منصب از آن حورِ  پری وَش دارم
«حافظ»

بس نکته غیرِ حُسن بِباید که تا کسی
مقبولِ طبعِ مردمِ صاحب‌نظر شود
«حافظ»

دیگر مکن نصیحت حافظ که ره نیافت
گم‌گشته‌ای که بادهٔ نابش به کام رفت
«حافظ»

دل به امّید صدایی که مگر در تو رسد
ناله‌ها کرد در این کوه که فرهاد نکرد
«حافظ»