مهر خموشی به لب خویش نه
پستی خود را نکنی فاش نه
«وحشی بافقی»

شنیدم که وقتی سحرگاه عید
ز گرمابه آمد برون بایزید
«سعدی»

نشنیدی ای دریغ و ندیدی که از کسان
هاتف چها ز عشق تو دید و چها شنید
«هاتف اصفهانی»

رای تو برد به صیقل آن زنگ
ز آیینهٔ زنگ بستهٔ ماه
«وحشی بافقی»

قوام دولت دنیی محمدبن‌علی
که می‌درخشدش از چهره، فر یزدانی
«حافظ»

دارها چون شد به پا با دست کین بالا کشید
بر سر آن دارها سالارها، سردارها
«فرخی یزدی»

به شکر تهمت تکفیر کز میان برخاست
بکوش کز گل و مل داد عیش بستانی
«حافظ»