به مُشک چین و چِگِل نیست بوی گل محتاج
که نافه‌هاش ز بند قبای خویشتن است
«حافظ»

اهل کام و ناز را در کوی رندی راه نیست
رهروی باید جهان‌سوزی نه خامی بی‌غمی
«حافظ»

در آسمان نه عجب گر به گفتهٔ حافظ
سرود زهره به رقص آورد مسیحا را
«حافظ»

به ناامیدی از این در مرو، بزن فالی
بوَد که قرعهٔ دولت به نام ما افتد
«حافظ»

ای صبا با ساکنان شهر یزد از ما بگو
کِای سر حق‌ناشناسان گوی چوگان شما
«حافظ»

هر کو نکند فهمی زین کِلک خیال‌انگیز
نقشش به حرام ار خود صورتگر چین باشد
«حافظ»

قدر مجموعهٔ گل، مرغ سحر داند و بس
که نه هر کو ورقی خواند، معانی دانست
«حافظ»